Χάρτινες Πόλεις

Ο 17χρονος Κουέντιν Τζέικομπσον είναι έξυπνος, αφοσιωμένος φίλος και ρομαντική ψυχή. Πιστεύει ότι σε όλους αντιστοιχεί ένα θαύμα – το δικό του ήρθε πριν οκτώ χρόνια, με τη μορφή της γειτόνισσάς Μάργκο Ροθ Σπίγκελμαν.

Η Μάργκο ήταν πάντα περιπετειώδης τύπος – ο Κουέντιν, καθόλου. Έτσι, καθώς η θαρραλέα και μυστηριώδης Μάργκο έγινε σιγά-σιγά ένα από τα πιο κουλ παιδιά του σχολείου, εκείνη και ο Κουέντιν απομακρύνθηκαν.

Ένα βράδυ, όμως, λίγες εβδομάδες πριν την αποφοίτησή τους, η Μάργκο εμφανίζεται στο παράθυρο του Κουέντιν για να τον οδηγήσει σε μια ολονύχτια μυστική αποστολή που ο Κουέντιν ερμηνεύει ως την αρχή μιας νέας φιλίας –ή μήπως κάτι παραπάνω;- ανάμεσα στον ίδιο και την αδελφή ψυχή του. Πιστεύει ότι η ζωή του θα αλλάξει. Και όντως αλλάζει.

Το επόμενο πρωί, η Μάργκο εξαφανίζεται, χωρίς να πει λέξη σε κανέναν. Ο Κουέντιν, όμως, αρχίζει να βρίσκει στοιχεία που προορίζονται για εκείνον, σημάδια για το πού έχει πάει και γιατί έφυγε. Λύνοντας το γρίφο που παρουσιάζουν τα στοιχεία, άλλη μια περιπέτεια ξεκινά. Παρέα με τους φίλους του, ο Κουέντιν ξεκινά ένα ταξίδι αναζήτησης της Μάργκο και, ξεδιπλώνοντας το μυστήριο, ανακαλύπτει το αληθινό νόημα της φιλίας και το πολύπλοκο αίνιγμα με το όνομα Μάργκο.

“It is saying these things that keeps us from falling apart. And maybe by imagining these futures we can make them real, and maybe not, but either way we must imagine them.” 

<<Όσκαρ>>

Οκτώ και φέτος οι υποψήφιες ταινίες για το βραβείο καλύτερης ταινίας. Εκτός από την "Επιστροφή", η οκτάδα καλύπτει μεγάλη γκάμα ταινιών, από μελλοντολογική περιπέτεια καταστροφής "Mad Max: Ο δρόμος της οργής" του Τζορτζ Μίλερ, μέχρι περιπέτεια κατασκοπείας "Η γέφυρα των κατασκόπων" του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Από ταινίες εστιασμένες στην γυναίκα και τα προβλήματά της "Μπρούκλιν" του Τζον Κρόουλι, "Το δωμάτιο" του Λένι Έϊμπραμσον μέχρι ταινία για την οικονομική κρίση "Το μεγάλο σορτάρισμα" του Άνταμ ΜακΚέϊ. Μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας η "Διάσωση" του Ρίντλεϊ Σκοτ, αλλά και μια ταινία για την δημοσιογραφία ως λειτούργημα το "Spotlight" του Τομ ΜακΚάρθι.

Καλύτερη σκηνοθεσία 

Αλεχάντρο Ινιαρίτου (The Revenant)
Τομ ΜακΚάρθι (Spotlight)
Άνταμ ΜακΚέϊ (Το μεγάλο σορτάρισμα)
Τζορτζ Μίλερ (Mad Max: Ο δρόμος της οργής)

Α' ανδρικού ρόλου

Λεονάρντο Ντι Κάπριο (The Revenant)
Έντι Ρεντμέιν (The Danish Girl)
Μπράϊαν Κράνστον (Trumbo)
Μάικλ Φασμπέντερ (Στιβ Τζομπς)
Ματ Ντέιμον (The Martian)

Α' γυναικείου ρόλου

Μπρι Λάρσον (Room)
Κέιτ Μπλάνσετ (Carol)
Σέρσε Ρόναν (Brooklyn)
Τζένιφερ Λόρενς (Joy)
Σάρλοτ Ρόμπλινγκ (45 χρόνια) 
 

-Α. Σφρίντζερη-

Το κορίτσι από τη Δανία

Τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες για το δράμα εποχής του Τομ Χούπερ.
Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Ντέιβιντ Έμπερσχοφ που αφηγείται μια εκδοχή της ιστορίας του Άιναρ Βέγκενερ (αργότερα γνωστού ως Λίλι Έλμπε) την περίοδο που αποφάσισε να κάνει εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου, σοκάροντας τους ανθρώπους της εποχής.

Ως Άιναρ ήταν παντρεμένος με τη ζωγράφο Γκέρντα Βέγκενερ (Αλίσια Βικάντερ) που ήξερε τα θέματα σεξουαλικής ταυτότητας που εκείνος είχε, γι’ αυτό και στα έργα της τον συμπεριλάμβανε ως μυστήρια, μελαχρινή κοπέλα με όμορφα πόδια.
Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολη και τρομακτικά επικίνδυνη ήταν η απόφαση και η πραγματοποίηση ενός χειρουργείου διόρθωσης φύλου την περίοδο του 1930. Ο Άιναρ Μόγκενς Βέγκενερ ήθελε τόσο πολύ να ελευθερωθεί από το αντρικό σώμα του και να ζήσει ως Λίλι Έλμπε, ώστε αψήφισε κάθε δυσκολία και κάθε κίνδυνο. Ο Τομ Χούπερ αναδεικνύει εξαιρετικά τον αγώνα ενός ανθρώπου για να ζήσει όπως θέλει. Προσεγγίζει την ιστορία της Λίλι Έλμπε με ευαισθησία και τρυφερότητα και φανερώνει μια πιο ουσιαστική οπτική για το «Κορίτσι από τη Δανία». H Λίλι Έλμπε, ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση αλλαγής φύλου στον κόσμο, τη δεκαετία του '30.Γεννήθηκε ως Άιναρ Μόγκενς Βέγκενερ και σε ηλικία 22 χρόνων παντρεύτηκε τη 19χρονη Γκέρντα Γκότλιμπ -οι δυο τους έγιναν γνωστοί ζωγράφοι, ο Έιναρ ζωγράφος τοπίων, η Γκέρντα πορτρετίστα που συνεργαζόταν και με τα περιοδικά Vogue και La Vie Parisienne.Ο Βέγκενερ φόρεσε γυναικεία ρούχα για πρώτη φορά, όταν η γυναίκα του του ζήτησε να ποζάρει για ένα πίνακα, επειδή απουσίαζε το μοντέλο της. Στην αρχή ντυνόταν σαν γυναίκα και κυκλοφορούσε στους δρόμους του Παρισίου, όπου δεν γνώριζε κανέναν. Αργότερα, άρχισε να συστήνεται ως «Λίλι Έλμπε» και παρίστανε την αδελφή της συζύγου του. Το 1930 ταξίδεψε μέχρι τη Γερμανία, για να υποβληθεί σε εγχείρηση αλλαγής φύλου.Ωστόσο τον Σεπτέμβριο του 1931 λίγους μήνες μετά την τέταρτη επέμβαση του, ο Βέγκενερ/Λίλι πέθανε από επιπλοκές στην καρδιά. Ήταν 47 χρόνων και ελάχιστα είναι γνωστά για τις επεμβάσεις στις οποίες υποβλήθηκε.Η Λίλι έζησε σε μία εποχή κατά την οποία η διερεύνηση και κατανόηση της σεξουαλικότητας, των ορμονών, του φύλου, ήταν μόλις στην αρχή.
Το Κορίτσι από τη Δανία είναι μια συγκλονιστική ταινία που ξαναζωντανεύει την ιστορία της Λίλι Έλμπε και αποδίδει φόρο τιμής στην ίδια καθώς και στον αγώνα της για μια ευτυχισμένη και ανθρώπινη ζωή.
 

(Πρόταση ταινίας).. Ο ΝΟΤΙΑΣ

              Δώδεκα χρόνια μετά την εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία της «Πολίτικης Κουζίνας» (2003), ο Τάσος Μπουλμέτης επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία: «Νοτιάς» (2015). Πρόκειται για μία αξιοπρόσεκτη ελληνική παραγωγή, που αφηγείται με γλαφυρό τρόπο, αλλά και χιούμορ, την συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης του Σταύρου, ενός ρομαντικού νέου, ο οποίος ωριμάζει με εφόδια την ιστορία, τους μύθους, τις προσδοκίες και τα όνειρα μιας ολόκληρης χώρας. Ο «Νοτιάς», είναι ένα ερωτικό γράμμα του σκηνοθέτη, προς την Ελλάδα, τη φωτογραφία κι εν τέλει την ίδια την ιστορία της Έβδομης Τέχνης...  

     

                                                   
Μια συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης, με ήρωα έναν ονειροπόλο νέο που μεγαλώνει με φόντο την ταραχώδη Ελλάδα του '60 μέχρι και τις αρχές του '80, με εφόδια την ιστορία και τους μύθους μιας ολόκληρης χώρας είναι ο «Νοτιάς», η νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη, που επιστρέφει 12 χρόνια μετά την τεράστια εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία της «Πολίτικης Κουζίνας».

Ο σκηνοθέτης έπρεπε για χρόνια να διαχειριστεί όλη αυτή την υπέρμετρη προσδοκία της «επόμενης ταινίας». «Η αποδοχή της Πολίτικης Κουζίνας συνέβαλε στο να καθυστερήσω να καταπιαστώ με κάτι νέο. Μόλις τελείωσε η ταινία, στράφηκα λίγο στον εαυτό μου για να κατανοήσω τι μου είχε συμβεί. Ήταν καλοδεχούμενη όλη αυτή η επιτυχία αλλά ήταν και επικίνδυνη και δύσκολη να τη διαχειριστώ. Περίμενα λοιπόν να καταλαγιάσει όλο αυτό, για να ξεκινήσω να γράφω την καινούρια μου ιστορία. Στο ενδιάμεσο «έμπλεξα» (με την καλή έννοια) με την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και εκεί αφιέρωσα όλη μου την ενέργεια για να στηθεί θεσμός» αναφέρει στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Τάσος Μπουλμέτης.

Τον «Νοτιά», που βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη 14 Ιανουαρίου, τον δούλευε 5 χρόνια. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός επινοητικού μυαλού καθώς αναζητά την ταυτότητα του μέσα από τη φαντασία, τους μύθους και την τέχνη. Από τη μέρα που εμφανίζονται στον Σταύρο οι πρώτες ερωτικές ανησυχίες, φουντώνει και η επιθυμία του να λέει ιστορίες με ένα δικό του, ανατρεπτικό, τρόπο. Οι ταραχώδεις, αλλά και ταυτόχρονα πολλά υποσχόμενες για την Ελλάδα, δεκαετίες του '60,'70 και '80 πυροδοτούν την φαντασία του ασταμάτητα. Στο ταξίδι από την εφηβεία προς την ενηλικίωση, για να κατακτήσει αυτά που ποθεί, θα σκαρφιστεί ιστορίες για αρχαίους μύθους, μακρινά ταξίδια και όμορφες γυναίκες. Όταν έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, θα κάνει τις ιστορίες του εικόνες, και θα ανακαλύψει τον εαυτό του.

  

«Νοτιάς»

Σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμέτης

Σενάριο: Τάσος Μπουλμέτης
Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Νιάρρος, Θέμης Πάνου, Μαρία Καλλιμάνη, Zωζώ Σαπουντζάκη, Ταξιάρχης Χάνος, Αργύρης Ξάφης, Ερρίκος Λίτσης, Όμηρος Πουλάκης, Μελισσάνθη Μάχουτ, Xαρά Μάτα Γιαννάτου, Γιώργος Βουρδαμής, Δημήτρης Ήμελλος, Φοίβος Ταραμπίκος
Παραγωγός: ΟΝΙΟΝ ΦΙΛΜΣ - Τάσος Μπουλμέτης
Σε συμπαραγωγή με: ΟΤΕ TV, VIEW MASTER, MAGIKON, Τάσο Μπουλμέτη, ROSEBUD21
Εκτέλεση Παραγωγής: View Master Films
Οργάνωση Παραγωγής: Κώστας Λαμπρόπουλος - Γιώργος Κυριάκος
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιάννης Καραντάνης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σίμος Σαρκετζής
Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης
Σκηνογράφος: Σπύρος Λάσκαρης
Ενδυματολόγος: Εύα Νάθενα
Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Διανομή Ρόλων: Σωτηρία Μαρίνη
Ειδικά Εφέ: Magikon
Έρευνα - εκτέλεση φωτογραφικού υλικού: Ηώ Πάσχου
Κομμωτής: Χρόνης Τζίμος
Μακιγιάζ: Κατερίνα Βαρθαλίτου
Διανομή: Feelgood, Rosebud 21
Διάρκεια: 99 λεπτά
Εικόνα: Έγχρωμη
Έτος Παραγωγής: 2016
Χώρες Παραγωγής: Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά                  

 «Γέφυρα των κατασκόπων» 

   Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ βρίσκει ξανά τον Τομ Χανκς σε ένα κατασκοπικό θρίλερ που κλείνει το μάτι στο κλασικό Χόλιγουντ.

   O Σπίλμπεργκ ασχολείται για μια ακόμη φορά με μια ιστορία που στηρίζεται πάνω σε αληθινά γεγονότα. Αυτή τη φορά πρόκειται για την περιπέτεια του Τζέιμς Ντόνοβαν, ενός δικηγόρου από το Μπρούκλιν που στα τέλη της δεκαετίας του 1950 βρίσκεται στη δίνη του Ψυχρού Πολέμου, όταν αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός κατασκόπου των Σοβιετικών και στην πορεία καλείται μέσω της CIA να διαπραγματευθεί την ανταλλαγή του όχι με έναν, αλλά με δύο αμερικανούς κρατουμένους, παλεύοντας μόνος του κόντρα σε όλους και σε όλα για να πετύχει το αδύνατο.

   Ασφαλώς μέσα σε όλα αυτά δε λείπουν τα κλισέ και οι εύκολοι εντυπωσιασμοί για να μείνουν ευχαριστημένοι όλοι, αλλά σίγουρα μπορούμε να σας πούμε πως «Η γέφυρα των κατασκόπων» είναι η καλύτερη ταινία του Σπίλμπεργκ μετά το «Μόναχο» του 2005 και αξίζει να τη δείτε στο σινεμά. 

Παντελής Βούλγαρης

Ένα σπίτι, ένα μυστικό, ένας άνδρας, δύο αδελφές... Η 20χρονη Ορσα είναι παράφορα ερωτευμένη με τον υποπλοίαρχο Σπύρο Μαλταμπέ. Κλειστός χαρακτήρας δεν αποκαλύπτει το μυστικό της σε κανέναν. Η μικρότερη αδελφή της, Μόσχα, δυναμική και γεμάτη όνειρα θέλει να φύγει από την Άνδρο, να αποδράσει από τη μοίρα των γυναικών του νησιού να παντρεύονται ναυτικούς που όλο λείπουν ή θαλασσοπνίγονται. Για τη μητέρα τους, Μίνα, σύζυγο καπετάνιου που προτιμά το Ατλάντικο Σουρ από το σπίτι του, ο έρωτας είναι κακός μπελάς και πόνος. Παρακάμπτοντας τα αισθήματα των κοριτσιών της, συνωμοτεί, αξιοποιεί γνωριμίες και τις παντρεύει με γνώμονα το συμφέρον. Την Όρσα με τον πλοιοκτήτη και καπετάνιο Νίκο Βατοκούζη και λίγο αργότερα τη Μόσχα με τον καπετάνιο πλέον Σπύρο. Άθελά της ναρκοθετεί το ίδιο της το σπιτικό. Το διώροφο που έχτισε με τα εμβάσματα του άντρα της. Στο κάτω σπίτι η Όρσα. Στο πάνω η Μόσχα.  

Κριτική ταινίας.

Οι ταινίες του James Bond είναι από μόνες τους ένα ξεχωριστό κινηματογραφικό γεγονός και πάντα καταφέρνουν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον εκατομμυρίων θεατών σε ολόκληρο τον κόσμο. Ήρθε η ώρα λοιπόν για την κριτική της 24ης ταινίας, η οποία ως γνωστόν ονομάζεται Spectre.
   Ένα κωδικοποιημένο μήνυμα από το παρελθόν στέλνει τον James Bond σε μια μοναχική αποστολή στην Πόλη του Μεξικού και τελικά στη Ρώμη, όπου συναντά τη Lucia Sciarra (Monica Bellucci), την όμορφη και απαγορευμένη χήρα ενός περιβόητου εγκληματία. Ο Bond εισχωρεί σε μία μυστική συνάντηση και ανακαλύπτει την εγκληματική οργάνωση, γνωστή ως SPECTRE (Special Executive for Counter-intelligence, Terrorism, Revenge and Extortion).   Η ταινία ξεκινάει με μια εκπληκτική σκηνή άψογα σκηνοθετημένη και με εντυπωσιακή δράση, την οποία θα μπορούσαμε να κατατάξουμε στις καλύτερες εναρκτήριες όχι μόνο του James Bond, αλλά και γενικότερα, η οποία μας προδιαθέτει για πολύ μεγάλα πράγματα.
   Το Spectre φροντίζει από την αρχή να ανεβάσει την αδρεναλίνη με μια εξαιρετική σκηνή δράσης και από κει και μετά αρχίζει να «απλώνει» την ιστορία, η οποία συνδέεται με ιδανικό τρόπο με τις προηγούμενες ταινίες, στις οποίες έχει εμφανιστεί ο Daniel Craig.
Αυτό γίνεται ορατό και από τους τίτλους αρχής (οι οποίοι είναι εντυπωσιακοί και αναδεικνύουν το κομμάτι, που δεν είχε ενθουσιάσει ιδιαίτερα το κοινό), όπου και βλέπουμε γνώριμα πρόσωπα για να μάθουμε αργότερα πως όλοι μεταξύ τους έχουν μερικά κοινά στοιχεία.
   Υπάρχουν όμως μερικά ψεγάδια που έχει το Spectre και δεν το αφήνουν να γίνει… Skyfall, μιας και γενικά η νέα ταινία του Bond είναι εξόχως διασκεδαστική, δεν καταλαβαίνεις πως περνούν οι 2,5 ώρες και σίγουρα μπορούμε να πούμε ότι εντυπωσιάζει.
Αν εξαιρέσουμε όπως είπαμε την μη αξιοποίηση μερικών χαρακτήρων που είχαν πολλά να προσφέρουν και κάποιες λίγες σκηνές το Spectre είναι μια ταινία-δυναμίτης που δεν αφήνει τον θεατή να πάρει ανάσα. Η σκηνή του κυνηγητού στην Ρώμη και η αρχική σκηνή, ίσως είναι οι κορυφαίες απ'όλες, χωρίς να υστερούν ωστόσο οι υπόλοιπες.
   Για να συνοψίσουμε, μπορούν να ειπωθούν πάρα πολλά πράγματα και να συζητιέται για ώρες το Spectre, μια ακόμα ταινία του Bond που είναι άψογη τεχνικά πολύ διασκεδαστική, αποκλείεται όποιος την επιλέξει να το μετανιώσει, ωστόσο μοιραία και σε σύγκριση με τα αριστουργηματικά Skyfall και φυσικά την πρώτη ταινία του Daniel Craig, Casino Royale, υστερεί σε μερικά σημεία και ήθελε κάτι παραπάνω. Ωστόσο, ελπίζουμε να μην είναι το φινάλε του ηθοποιού στον ρόλο μιας και έχει καταφέρει να καθιερωθεί και φυσικά το περιεχόμενο των ταινιών είναι τέτοιο που του δίνει «μονοπάτι» για να κάνει πολύ μεγάλα πράγματα.